Öğren › Bölüm 01 · Temeller

1970’ten LA28’e

Bu branşın tarihinin büyük bölümünde en iyi yarışma tabancaları yaylı tabancalardı. Tetiği ezdiğinde tabancanın içinde ağır bir piston hızla öne fırlar. Saçma ancak ondan sonra hareket etmeye başlar. Tarihleri okumadan önce bunun sana, yani atıcıya ne anlama geldiğini düşün.

Önce düşün: Yaylı bir tabancada piston, saçma namludan çıkmadan önce hareket eder ve durur. Bu, atışı nasıl etkiler?

  • Hiç etkilemez — saçma henüz çıkmadığı için etkilenemez
  • Saçma hâlâ namludayken tabanca zaten hareket etmektedir; bu yüzden tutuşundaki ya da takipteki her gevşeklik hedefe yansır
  • Saçmayı hızlandırır ve yörüngesini düzleştirir

Şampiyonadan olimpiyat branşına

On metre havalı tabanca, çoğu atıcılık branşından daha gençtir. Dünya Şampiyonalarında başladı, Olimpiyat Oyunları’na ulaşması on yıllar sürdü ve o zamandan beri formatı birkaç kez değişti.

  • 1970 — Dünya Şampiyonası’nda erkekler yarışması — 10 metre havalı tabancada ilk dünya şampiyonluğu.
  • 1974 — Dünya Şampiyonası’nda kadınlar yarışması — Kadınlar uzun yıllar daha kısa bir program attı. Bugün ikisi de 60 atış atıyor.
  • 1985 — Finaller geliyor — Bundan önce final yoktu. Madalyaları yalnızca eleme toplamı belirlerdi.
  • 1988 — Seul’de olimpiyat çıkışı — Erkekler ve kadınlar 10 m havalı tabanca, olimpiyat programına birlikte girer.
  • 2013 — Finaller sıfırdan başlıyor — Eleme puanları artık final puanına eklenmiyor.
  • 2020 — Olimpiyatlarda karma takım — Tokyo 2020 programa karma takım yarışmasını ekler. İlk şampiyonluğu Çin kazanır.
  • 2024 — Paris: karşılıklı madalya maçları — Karma takım madalyaları 16 puana kadar oynanan maçlarla belirlenir. Altın madalyayı Sırbistan kazanır.
  • 2026 — Yeni karma takım formatı — Her sporcunun 24 atış attığı, ondalıklı puanlanan, dört takımlı tek bir final. Doha’daki Dünya Şampiyonası, LA28 kota dönemini açar.
  • 2028 — LA28 — LA28 · 14–30 Temmuz 2028. 10 m havalı tabancada her cinsiyet için 29 kota. Bireysel final formatı değişmiyor.

Sıfırlanan final

2013’e kadar eleme puanın final puanına eklenirdi. Sabah elde edilen büyük bir fark seni madalyaya taşıyabilirdi. Sonra kurallar değişti ve sekiz finalistin hepsi sıfırdan başlar oldu.

Önce düşün: Finaller sıfırdan başlamaya başladığında en çok hangi finalist kazançlı çıktı?

  • Elemeyi birinci bitiren
  • Elemeyi sekizinci bitiren
  • Hiç kimse — en iyi atıcı yine kazanır

Bu değişiklik sporcuların antrenman biçimini de şekillendirdi. Eleme bir giriş biletine dönüştü. Final ise ayrı bir beceri hâline geldi: eleme baskısı altında, puanlar canlı gösterilirken komutla tek tek atış yapmak.

Saçmayı fırlatmanın dört yolu

Tabancalar da kurallar kadar değişti. Her yeni güç sistemi, bir öncekinin bir zayıflığını giderdi.

Dönüm noktası olmuş bazı yarışma havalı tabancalarının üretim yılları, güç sistemine göre renklendirilmiş. Sağ kenara ulaşan çubuklar hâlâ üretimde. Dönemler iç içe geçer: yaylı tabancalar, ilk CO2’li modellerden on yıl sonra bile üretiliyordu.
  • Yaylı piston. Feinwerkbau 65 (1965–97), pistonun tepmesini dengelemek için kayan bir “kızak” kullanıyordu. Temel bir soruna, yani saçma çıkmadan önce hareket eden ağır parçalara getirilmiş akıllıca bir çözümdü.

  • CO2. 1982’den itibaren gazlı tabancalar ağır pistonu ortadan kaldırdı. Ama CO2 basıncı sıcaklığa bağlıdır. Sıcak bir salon daha hızlı saçma demektir; art arda hızlı atış ise gazı soğutur ve saçmaları yavaşlatır.

  • Tek pompalı pnömatik. 1988’den itibaren FWB 100 serisi gibi tabancalar, her atıştan önce tek bir kol hareketiyle taze bir hava yükünü sıkıştırıyordu. İstikrarlıydı ve sıcaklıktan etkilenmiyordu ama her atış için pompalamak gerekiyordu.

Önce düşün: Yaylılar saçma çıkmadan hareket eder. CO2 sıcaklıkla değişir. Tek pompalı sistem her atışta bir pompa hareketi ister. Hangi tasarım üçünü birden çözer?

  • Daha yumuşak pistonlu, daha hafif bir yay
  • Daha büyük bir CO2 kartuşu
  • Yüksek basınçta depolanan ve bir regülatörle her atış için aynı küçük miktara indirilen hava

Morini, 1992 yapımı CM 162E modelini elektronik tetikli ilk 200 bar basınçlı havalı tabanca olarak tanımlar. Steyr’ın LP10’u 2000’de onu izledi ve 2016’da yerini Evo 10’a bıraktı. Feinwerkbau, P44 modelini 2006’dan 2016’ya kadar üretti. Anschütz, yarışma havalı tabancası satmayı 2009’da bıraktı. Bugün uluslararası bir atış hattındaki tabancaların neredeyse tamamı regülatörlü PCP’dir. Başlıca üreticiler şunlardır: Feinwerkbau ve Walther (Almanya), Steyr (Avusturya), Morini (İsviçre) ve Pardini (İtalya). Her sistemin nasıl çalıştığını Yaylı, CO2, SSP, PCP dersinde göreceksin.

Karma takım, yeniden yazıldı

En yeni değişiklik karma takımda. Paris 2024’te madalyalar karşılıklı maçlarla belirlendi. Kazanılan her tur 2 puan getiriyordu ve 16 puana ilk ulaşan ikili kazanıyordu. 2026’dan itibaren bu format kalktı.

Önce düşün: Yeni karma takım finali, dört takımlı tek bir yarışmadır: sporcu başına 24 atış, ondalıklı puanlama ve 18. atıştan sonra en düşük puanlı takımın elenmesi. Bu format, eskisine göre neyi daha çok ödüllendirir?

  • Tek bir rakibe karşı tek tek turları kazanmayı
  • Her iki partnerin de her atışta istikrarlı puan almasını
  • Diğer takımdan daha hızlı atmayı

Yeni karma takımın elemesi de daha kısa: 40 dakikada sporcu başına 30 atış; en iyi 4 takım finale çıkar. LA28’de kullanılacak format budur.

  • 1970’ten (erkekler) ve 1974’ten (kadınlar) beri Dünya Şampiyonası’nda. 1988 Seul’den beri olimpiyatlarda.
  • 1985’ten beri final var. 2013’ten beri her final sıfırdan başlıyor.
  • Güç sistemleri yay → CO2 → tek pompalı → regülatörlü PCP sırasıyla ilerledi. Her biri bir öncekinin zayıflığını giderdi.
  • Karma takım olimpiyatlara Tokyo 2020’de girdi. 2026’da gelen yeni tek finalli format LA28’de kullanılacak.

← 10 m havalı tabanca nedir? · Poligon güvenliği ve komutlar →